آبی آسمان

یک سینه بی لکه های ابر

بر دل بی رنگ

نسیم ، نی کاج را مینوازد

و زیبایی برهنه پاییز

ناز زخمه های نوازشگر تو

در پرده جان

اینجا نگاه توست

که چشم خورشید را میزند.

                                                            پیروز زمانپور

قاصدک! هان، چه خبر آوردی؟
از کجا، وز که خبر آوردی؟
خوش خبر باشی، امّا، امّا
گِرد بام و درِ من
بی‌ثمر می گردی.
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیّار و دیاری ـ باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک!
در دلِ من همه کورند و کرند.
دست بردار ازین در وطنِ خویش غریب.
قاصدِ تجربه‌های همه تلخ،
با دلم می‌گوید
که دروغی تو، دروغ؛
که فریبی تو، فریب.
قاصدک! هان، ولی . . . آخر . . . ای‌وای!
راستی آیا رفتی با باد؟
با توام، آی! کجا رفتی؟ آی . . .!
راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟
مانده خاکسترِ گرمی، جائی؟
در اجاقی ـ طمعِ شعله نمی‌بندم ـ خُردک شرری هست هنوز؟
قاصدک!
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می‌گریند.

                                                      اخوان ثالث

 

 

 

چه غريب ماندي اي دل ! نه غمي ، نه غمگساري

نه به انتظار ياري ، نه ز يار انتظاري

غم اگر به كوه گويم بگريزد و بريزد

كه دگر بدين گراني نتوان كشيد ياري

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان

كه به هفت آسمانش نه ستاره اي ست باري

دل من ! چه حيف بودي كه چنين ز كار ماندي

چه هنر به كار بندم كه نماند وقت كاري

نرسيد آن كه ماهي به توپرتوي رساند

دل آبگينه بشكن كه نماند جز غباري

همه عمر چشم بودم كه مگر گلي بخندد

دگر اي اميد خون شو كه فرو خليد خاري

سحرم كشيده خنجر كه : چرا شبت نكشته ست

تو بكش كه تا نيفتد دگرم به شب گذاري

به سرشك همچو باران ز برت چه بر خورم من؟

كه همچو سنگ تيره ماندي همه عمر بر مزاري

چو به زندگاني نبخشي تو گناه زندگاني

بگذار تا بميرد به بر تو زنده واري

نه چنان شكست پشتم كه دوباره سر بر آرم

منم آن درخت پيري كه نداشت برگ و باري

سر بي پناه پيري به كنار گير و بگذر

كه به غير مرگ ديگر نگشايدت كناري

به غروب اين بيابان بنشين غريب و تنها

بنگر وفاي ياران كه رها كنند ياري

                          «« هوشنگ ابتهاج»»

     

 

 

دوست ، تقدیر گریزناپذیر ما نیست. برادر خواهر پسر خاله و دختر عمو نیست که آش کشک خاله باشد.

دوستی انتخاب است. انتخابی دو طرفه که حد و مرز و نوع آن به وسیله همان دو نفری که این انتخاب را کرده اند تعریف می شود.

با دوستانمان میتوانیم از همه چیز حرف بزنیم و مهم تر آنکه می توانیم از هیچ چیز حرف نزنیم وسکوت کنیم.

با دوستانمان میتوانیم درد دل کنیم و مهم تر آنکه می شود درد دل هم نکرد و بدانیم که می داند.

از دوستانمان می توانیم پول قرض بگیریم و اگر مدتی بعد او پول خواست و نداشتیم با خیال راحت بگوییم نداریم. و اگر مدتی بعد تر دوباره پول احتیاج داشتیم و او داشت دوباره قرض بگیریم.

با دوستانمان میتوانیم بگوییم: امشب بیا خونه ما دلم گرفته و اگر شبی دیگر زنگ زد و خواست به خانه مان بیاید و حوصله نداشتیم بگوییم :  امشب نیا حوصله ندارم.

 با دوستانمان می توانیم بخندیم  می توانیم گریه کنیم  می توانیم رستوران برویم و غذا بخوریم می توانیم بی غذا بمانیم و گرسنگی بکشیم می توانیم شادی کنیم می توانیم غمگین شویم میتوانیم دعوا کنیم. می توانیم در عروسی خواهر و برادرش لباس های خوبمان را بپوشیم و فکر کنیم عروسی خواهر و برادر خودمان است. و اگر عزیزی از عزیزان دوستانمان مرد لباس سیاه بپوشیم و خودمان را صاحب عزا بدانیم. با دوستانمان میتوانیم قدم بزنیم می توانیم نصف شب زنگ بزنیم  و بگوییم : پاشو بیا اینجا و اگر دوستمان پرسید چی شده؟ بگوییم :حرف نزن فقط بیا. و وقتی دوستمان بی هیچ حرفی آمد خیالمان راحت باشد که در این دنیا تنها نیستیم با دوستانمان می توانیم حرف نزنیم کاری نکنیم جایی نرویم و فقط از اینکه هستند خوشحال و خوشبخت باشیم

                                                                  سروش صحت

با تشکر از دوستی که این متن ریبا را برایم فرستاد.

                                                                                                  

به لب هایم مزن قفل خموشی

که در دل قصه ای ناگفته دارم

ز پایم باز کن بند گران را

که از این سودا دلی آشفته دارم

.........................................................

.............................................................

                                                فروغ فرخزاد

  

چه جای ماه

که حتی شعاع فانوسی

دراین سیاهی جاوید کورسو نزند

به جز طنین قدم های عابران ملول

صدای پای کسی

سکوت مرتعش شهر را نمی شکند

به هیچ کوی و گذر

صدای خنده مستانه ای نمی پیچد

کجا رها کنم این بار غم که بر دوش است؟

چراغ میکده آفتاب خاموش است!

                                            فریدون مشیری

این جا کسی است پنهان چون جان و خوشتر از جان 
باغی به من نموده ایوان من گرفته
این جا کسی است پنهان همچون خیال در دل 
اما فروغ رویش ارکان من گرفته
در بحر ناامیدی از خود طمع بریدی 
زین بحر سر برآری مرجان من گرفته
بشکن طلسم صورت بگشای چشم سیرت 
تا شرق و غرب بینی سلطان من گرفته
یاران دل شکسته بر صدر دل نشسته 
مستان و می‌پرستان میدان من گرفته

                                                      "" مولانا ""

بهار با همه زیبایی هایش دوباره آغاز گردید.

ای کاش ما نیز می توانستیم دوباره آغاز گردیم.